Archief

TIm Brown

Tim Brown, een zwarte man uit de Verenigde Staten van Amerika wordt in 1923 geboren dichtbij Jackson in de Zuidelijke staat Mississippi. Naar de normen van de Nederlandse maatschappij is hij een onaangepaste zonderling, een outsider.

De jonge Tim moet vroeg van school om zijn ouders te helpen op hun boerderij. Na zijn militaire dienst trouwt hij en werkt hard voor weinig in een streek waar de ongeschoolde zwarte het vuile werk mag opknappen.
Rond 1953 zijn het zijn twee kinderen voor wie hij bij gebrek aan foto’s zijn familie, vrienden en hond Bark terugroept en visualiseert in beschilderde blokken, zijn “sculpture-paintings”.
Vanaf dat moment heeft hij de smaak te pakken. En voelt hij de behoefte ook de wéreld te laten zien hoe een zwarte jongen is opgegroeid op het religieuze platteland, waar in die tijd de apartheid gewoon is.

Als in 1968 zijn vrouw sterft en zijn twee kinderen het ouderlijk huis verlaten om er niet meer terug te keren, wenst hij op zijn boerderijtje nauwelijks meer iemand te ontvangen. Hij leeft er in afzondering met zijn dieren en zijn schilderijen. Het verhaal gaat dat deze “Lonely Wolf” iedere ongenode bezoeker zonder pardon met een luchtbuks van zijn erf schiet.
Sinds de 84 jarige heden en toekomst met geen mens meer deelt, klampt hij zich vast aan het verleden. En koestert hij zijn jeugd: “It was tough, but I had a fun child-hood.”

Zo houdt Tim Brown in zelfgekozen isolement alleen nog schílderend contact met de buitenwereld. Door zijn “vroeger” vast te leggen, creëert hij een beeldentaal die simpel is als zijn middelen. Zonder voorstudies in potlood, schetst hij met brede kwasten direct in verf, waarbij hij soms iets nuanceert met een fijnere penseel. Op schroothouten panelen en ander afvalhout doet hij zo zijn verhaal. En vaak schiet hij schetsend raak.

Tim Brown heeft nooit de pretentie gehad “kunst” te maken. Hij maakt niets en niemand mooi. Deze autodidact wordt ook niet gehinderd door een fijne techniek.
Evenmin wil hij, anders dan de meeste moderne “main-stream” kunstenaars, behagen of shockeren. Hij heeft gewoon wat te vertellen. En in die bescheidenheid schuilt zijn kracht.

Op zijn best is Tim Brown als hij dat verhaal in verf brengt, zó ontdaan van franje en opsmuk dat hij een archetype of oerbeeld oproept, als in de voorhistorische grottekeningen van Lascaux. Dan blijkt de zwarte zonderling een Modernist, onbewust en zonder het woord te kennen.