Willem van Althuis

Zijn de schilderijen van Willem van Althuis aanvankelijk nog sterk gericht op stilering en vereenvoudiging van onderwerpen, naar verloop van tijd lossen zelfs de laatste contouren van landschappen op in vernevelingen waarin alleen nog het vermoeden van een horizon schemert. Deze nadrukkelijk geabstraheerde werken krijgen in de loop van de jaren zeventig de overhand, maar Van Althuis blijft af en toe teruggrijpen op het meer herkenbare landschapstype, als wil hij aangeven dat zijn vertrekpunt ten alle tijden ligt in de visuele waarneming. Dat zijn schilderijen het resultaat zijn van intens kijken, blijkt ook uit de manier waarop Van Althuis kleurvelden ongemerkt laat gloeien onder afsluitende verflagen. Juist het fijnzinnige laag over laag schilderen geeft zijn werken hun atmosferische licht- en ruimtewerking.

In zijn atmosferische beelden concentreert Van Althuis zich niet alleen aan de optische effecten van verdwijnen en verschijnen en het spanningsveld tussen het tweedimensionale verfoppervlak en de illusionaire ruimte, maar appelleren zijn schijnsels vooral ook aan een hogere spirituele waarheid.

Willem van Althuis (1926) was autodidact. Hij woonde en werkte in zijn geboorteplaats Heerenveen.

Van Althuis’ werk is vertegenwoordigd in de museale collecties van het Stedelijk Museum te Amsterdam, het Fries Museum te Leeuwarden en Museum Belvédère.

Relevante literatuur
Thom Mercuur en K. Schippers, Willem van Althuis – Schilderijen, Museum Belvédère, Heerenveen-Oranjewoud 2004
Huib Nieuwenhuizen, Achter de horizon, MB, nr. 8